Książka to mędrzec łagodny i pełen słodyczy, który puste życie napełnia światłem, a puste serca wzruszeniem ... - Kornel Makuszyński
Blog > Komentarze do wpisu

Podążając za Nanny

 

Luanne Rice

 

Ta jedna letnia noc

 

 

 

Wydawnictwo: KSIĄŻNICA
Katowice 2008
Tytuł oryginału: Summer’s Child

 

 

 

Dzisiaj przygotowałam coś dla osób lubiących popłakać sobie podczas czytania. Wielokrotnie spotkałam się z opinią, że Luanne Rice jest Autorką cyklu pod tytułem „Kroniki Wampirów”. Niedawno nawet jedna ze znajomych bibliotekarek usiłowała mi wmówić, że Luanne Rice to właśnie „pani od wampirów”, co mnie bardzo zaskoczyło. Nie spodziewałam się, że bibliotekarka może tak znacząco się pomylić. Otóż, już na wstępie chcę wyjaśnić, że „panią od wampirów” jest Anne Rice (właśc. Howard Allen O'Brien). Jak widać obie Autorki posiadają identyczne nazwisko, natomiast imiona mają bardzo podobne, co może łatwo zmylić mniej doświadczonych czytelników.

Powieści Luanne Rice w niczym nie przypominają literatury grozy. Jej książki to ciepłe i romantyczne opowiadania o życiu i jego zawiłościach. Pamiętajcie, że książka romantyczna wcale nie musi być od razu romansem. Dla mnie to są dwie różne cechy. Pierwsza z nich odnosi się głównie do kwestii uczuć, gdzie bohater kieruje się nimi niemalże we wszystkich dziedzinach życia, które w żaden sposób nie muszą być związane z uczuciem pomiędzy kobietą a mężczyzną. Natomiast romans ma znaczenie jednoznaczne, którego nie trzeba wyjaśniać.

„Ta jedna letnia noc” stanowi jedną z pozycji polecanych przez „New York Times”. Gdyby to ode mnie zależało, to raczej nie umieściłabym jej na tej osławionej liście bestsellerów. W grupie powieści obyczajowych lektura jak najbardziej spełnia swoje zadanie, ale nie jest aż tak rewelacyjna, aby ją wychwalać w ten sposób.

Pewnego dnia w Connecticut w niewyjaśnionych okolicznościach znika młoda kobieta. Wiadomo, że kobieta była w zaawansowanej ciąży i nic tak naprawdę nie zapowiadało jej zniknięcia. Maeve Jameson, babcia zaginionej, wciąż uważa, że jej wnuczka jednak żyje, pomimo że policja twierdzi inaczej. Ciała Mary Jameson również nie odnaleziono, a jedynym podejrzanym o jej ewentualne zamordowanie jest mąż dziewczyny, Edward Hunter. Prowadzący śledztwo, Patrick Murphy, także nie jest do końca przekonany o śmierci Mary. Nie przekonuje go nawet fakt, że w jej domu na kuchennej posadzce policja odnalazła ślady krwi. Kobieta po prostu zniknęła, pozostawiając niedokończoną pracę w ogrodzie. I właśnie ten fakt budzi tak wielkie wątpliwości.

Mija dziewięć lat. Akcja powieści przenosi się do Kanady do prowincji o nazwie Nowa Szkocja, a dokładnie do miejscowości Hubbard’s Point. Jest to niewielka rybacka wioska na Cape Hawk, gdzie Anne Neill prowadzi znaną w całej okolicy gospodę, zaś jej mąż, Jude Neill oraz jego kuzyn, doktor oceanologii, Liam Neill, zajmują się głównie obserwacją wielorybów oraz wynajmem łodzi na rejsy wycieczkowe. Wioska szczyci się również „tajnym” stowarzyszeniem o nazwie „Dziewczyny Nanouk z Mroźnej Północy”. Jest to grupa kobiet w różnym wieku i z różnym bagażem doświadczeń życiowych. Jedną z nich jest Lily Malone, która samotnie wychowuje dziewięcioletnią córeczkę, Rose. Dziewczynka cierpi na poważną wadę serca. Teraz czeka ją ostatnia operacja, po której Rose, zdaniem lekarzy, będzie już całkowicie zdrowa. W Cape Hawk Lily prowadzi sklep z przyborami do szycia. Natomiast, kiedy dziewięć lat wcześniej Liam Neill, zupełnie przypadkowo pomagał przyjść Rose na świat, obiecał, że nigdy nie opuści ani Lily, ani też jej córeczki. Jak dotąd doskonale wywiązuje się ze swojej obietnicy, zaś mała Rose traktuje go niemal jak ojca. Inaczej do sprawy podchodzi jej matka. Kobieta boi się zaufać mężczyźnie, pomimo że wie, iż z jego strony nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo.

Najlepszą przyjaciółką Rose jest Jessica Taylor, która całkiem niedawno wraz z matką osiedliła się w Cape Hawk. Marisa Taylor, podobnie jak Lily, posiada swoją tajemnicę, o której nie chce mówić. Zamknęła się w domu, cierpi na depresję, a jedyny kontakt ze światem utrzymuje przez Internet. Pewnego dnia Marisa i jej córka zostają zaproszone do uczestnictwa w rejsie, który ma zostać zorganizowany z okazji dziewiątych urodzin Rose. Początkowo kobieta stanowczo odmawia, ale po namowach zarówno Jessiki, jak i Lily, zgadza się. Od tego momentu obie kobiety stają się przyjaciółkami.

Podczas rejsu niemalże dochodzi do tragedii. Rose dostaje kolejnego ataku sinicy i traci przytomność. Konieczna jest natychmiastowa operacja, która tak naprawdę miała odbyć się za jakiś czas, ale stan dziewczynki tak bardzo pogorszył się, że nie ma już czasu do stracenia. Od tej chwili życie każdej z kobiet zaczyna się zmieniać. Lily odnajduje miłość i spokój, zaś Marisa jeszcze nie wie, że za niedługo ona również będzie bezpieczna. Kobiety nie wiedzą też jak wiele mają ze sobą wspólnego.

Tymczasem w Connecticut detektyw Patrick Murphy, choć dziś już będący na emeryturze, ponownie wraca do sprawy zaginięcia Mary Jameson. W tym celu kontaktuje się z Maeve i postanawia, że tym razem nie spocznie dopóki nie dowie się prawdy o tajemniczym zniknięciu Mary.

W tym samym czasie, w innym miejscu w Connecticut tajemniczy internauta o nick’u „Secret Agent” wyłudza pieniądze od innych użytkowników sieci na rzekome ofiary huraganu Catherine. I tu pojawia się pytanie. Jaki jest związek nieuczciwego internauty z kobietami z Cape Hawk?

Symboliczne znaczenie ma tutaj również wieloryb o imieniu Nanny. Ten biały wieloryb z Zatoki Świętego Wawrzyńca podąża za Rose niczym wierny przyjaciel. Każdego roku w dniu jej urodzin Nanny przypływa do Cape Hawk, aby się z nią przywitać. Natomiast, kiedy helikopter zabiera Rose najpierw do szpitala Melbourne General, a potem do kliniki w Bostonie, wieloryb bez przerwy jej towarzyszy. Widać to na specjalnych urządzeniach, które Liam Neill zabiera ze sobą. On również, zgodnie z daną wiele lat temu obietnicą, nie opuszcza Lily i jej córki. Nanny nie zważa na grożące jej niebezpieczeństwo ze strony rekinów, gdyż zbacza z trasy i zamiast płynąć na północ, kieruje się na południe. Liam Neill wie jak bardzo niebezpieczne są rekiny. W końcu w ich paszczy stracił młodszego brata, zaś jego samego drapieżnik pozbawił lewej ręki i od tamtego czasu nosi protezę.

W końcu Nanny wraca do Cape Hawk wraz z Lily i jej córką, aby jednocześnie wskazać kobiecie drogę do domu.

Pomimo że książka nie jest jakimś niezwykłym arcydziełem literackim, to jednak myślę, że można po nią sięgnąć w jesienny wieczór. Wszystkich miłośników i przeciwników romansów informuję, że praktycznie nie znajdziecie tutaj romantycznych uniesień w stylu Nory Roberts, czy też Diany Palmer. Wszelkie wątki miłosne, choć jest ich niewiele, opisane są bardzo subtelnie z dużym naciskiem na samo uczucie i przywiązanie psychiczne, zaś nie jak w przypadku wspomnianych Autorek, na kwestię czysto fizyczną.

Książka może również wzruszyć. Fabuła powieści pokazuje jak w obliczu nieszczęścia potrafią zjednoczyć się ludzie, aby pomóc. Poza tym, ta mała dziewczynka o wdzięcznym imieniu Rose, z łatwością może wycisnąć czytelnikowi łzy z oczu. Zawsze jak czytam takie książki, ogarnia mnie swego rodzaju żal, że w prawdziwym życiu jest tak wiele zawiści pomiędzy ludźmi. Myślę sobie, że niekiedy powinniśmy wzorować się na fikcyjnych bohaterach literackich, bo oni czasami mają nam bardzo dużo do przekazania.

 

 

Moja ocena: 4/6

 

 

A tak wygląda Nanny.

 

 

 

 

 

Luanne Rice official website

Luanne Rice on Facebook

Nanny

źródło okładki

 

 

 

prawa autorskie zastrzeżone

wtorek, 27 września 2011, krainaczytania

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack URL wpisu:
Komentarze
ksiazkowka
2011/09/27 20:22:16
Ach, te rankingi bestsellerów...:) Już nauczyłam się podchodzić do nich z dużym dystansem. :)
-
kasandra_85
2011/09/27 20:25:43
Jak książka wpadnie mi w ręce, dam jej szansę;)
Pozdrawiam!!
-
2011/09/28 08:47:14
No właśnie, Ewo, czasami to ja się zastanawiam, czym ten New York Times się kieruje, wprowadzając daną książkę na listę :-)

Kasandro, jeśli lubisz takie "obyczajowe" klimaty, to myślę, że książka Ci się spodoba :-)

Pozdrawiam :-)


Kornel Makuszyński - Patron Bloga





Napisz do mnie
Kraina Czytania





Follow on Bloglovin






Kraina Czytania
on Google+



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Lubię czytać


Co czytać?